15 maart 2012: een dag van nationale rouw!

6u, de wekkerradio springt op q-music, normaal een moment van nog even snoezen, luisteren wat het nieuws en weer van de dag is en dan hop uit bed om de douche in te duiken. Afgelopen woensdag sloeg het nieuws in als een bom en was ik op slag wakker. Er was een verschrikkelijk ongeluk gebeurt in Zwitserland met een bus waarop schoolkinderen op de terugweg waren na hun skitrip. 28 doden werden er geteld, waarvan er 22 kinderen waren van het 6de leerjaar, tel daarbij nog de vele licht en zwaargewonden en je hebt een hele hoop ellende. 12 jaar, zo jong, het leven is dan zelfs nog niet echt begonnen!

Ik heb dan wel zelf geen kinderen, dus kan het misschien niet allemaal correct inschatten, maar dit is verschrikkelijk nieuws voor iedereen die ook maar iets met de slachtoffers te maken hebben. de scholen, de medeleerlingen, leerkrachten van andere klassen, ouders, zussen, broertjes, ooms, tantes, de sportclub,….

Later op de ochtend krijgen we extra nieuwsuitzendingen. Wat we konden afleiden van de beelden moet de klap in de tunnel verschrikkelijk geweest zijn. Die mooie bus was herschapen als een stuk schroot waarbij waarschijnlijk aan de binnenkant alles in het rond gevlogen heeft bij die immense klap.

Vroerger vertelde m’n me altijd dat de schoonste tijd van je leven, die van op school is. Nu ik hieraan terugdenk moet ik toegeven dat er een waarheid in zat. Je bent dan inderdaad onbezonnen, speels en vooral er valt nog zoveel te ontdekken. Helaas hebben deze kinderen de kans hiervoor niet gekregen. Een triest moment, een diep intriest moment. Heel België staat stil, overal hoor je gefluister over het drama en worden er opinies gedeeld. Dat doe je immers als zoiets wereldnieuws wordt. Want ja zelfs op alle buitenlandse zenders wordt er over dit drama bericht.

Vandaag 15 maart 2012 is er een dag van rouw, alle radiozenders zenden uit zonder reclame, zenderschema’s worden aangepast en om 11u wordt er een minuut stilte gehouden over het gehele land. We zijn een klein land, met soms grote communautaire verschillen, maar vandaag zijn we één.

Ga nooit weg zonder te groeten
Ga nooit weg zonder een zoen
Als je het noodlot zult ontmoeten
Kun je het nooit meer doen
Ga nooit weg zonder te praten
Dat doet soms een hart zo’n pijn
Wat je ’s morgens hebt verlaten
Kan er ’s avonds niet meer zijn

-Toon Hermans-

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s