Heilzame krachten in de tunnel van Antwerpen-Centraal

Al jaren verplaats ik me met de trein naar het werk. Eerst naar Vilvoorde, waar ik dan nog eens gebruik maakte van een bus van de Lijn of de IMVB. Vervolgens werkte ik in Kontich waar ik haast van het perron mijn bureau kon binnenstappen en nu spoor ik toch al enkele maanden naar Brussel-Centraal.
Op al die jaren dat ik gebruik maak van het openbaar vervoer zijn er 2 zaken waar ik heb mee leren omgaan: wijzigingen en vertragingen. Gelukkig ben ik een rustig persoon en heb ik me er dan ook bij neergelegd dat ik niets aan deze 2 elementen kan veranderen. Het enige wat ik kan doen is geduldig zijn, rustig ademhalen, het werk verwittigen en vervolgens ….. wachten.
Vanmorgen is er een nieuw verhaal bijgekomen. Nu we weten al langer dat de nmbs en communicatie niet zo hand in hand gaat, maar deze ochtend was het er een straf staaltje van. Ik zal de situatie even in het kort schetsen.

We vertrekken op tijd, rijden langzaam Antwerpen-Centraal uit richting Berchem en vallen dan in de tunnel al schokkend stil. Na een kwartier vertellen ze ons dat er een technische storing is en dat we helaas zullen moeten terugrijden naar Antwerpen-Centraal. Waaraan steeds hetzelfde zinnetje wordt aangeplakt: Gelieve is hiervoor te verontschuldigen. Verdenk trouwens de nmbs opleiding ervan dat deze zin op elke pagina in de cursus treinbegeleider te lezen staat. Vlug kijk ik op de RailTime wat de mogelijkheden zijn en vooral hoeveel later ik op het werk zal arriveren. Mijn baas verwittig ik alvast, want op tijd komen is al zeker geen optie meer.

Uiteindelijk rijden we stapvoets door naar de volgende halte, Berchem en dus niet terug naar Antwerpen-Centraal. Daar aangekomen vreesde ik dat de rit ging eindigen en we moesten overstappen….niet dus. Zonder enige communicatie stappen er in Berchem zo’n extra 100 reizigers mee op en zetten we onze reis nietsvermoedend en zonder enige vorm van communicatie verder naar Brussel.

De tunnel van Antwerpen-Centraal heeft dus een heilzame kracht, net als die grot in Lourdes, want daarna reisden we vlot verder naar Brussel alsof er geen vuiltje aan de lucht was.

Het ga je goed mijn zwarte ‘koekedoos’!

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan en de tijd van gaan is nu aangekomen…een zinnetje dat ieder van ons al zeker al een keertje heeft uitgesproken of gehoord.

Voor mij is deze zin, komende zondag 01/02/2015 van toepassing. Nee niet op mezelf, maar op mijn trouwe koekedoos. Reeds 12 jaar tuf ik met deze Franse, kleine 4-wieler door het land en over de grenzen heen. Nooit heeft deze me in de steek gelaten en nu moet ik hem helaas inruilen voor een nieuwe brok metaal en technologie.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik er super goeie momenten mee heb gehad en aangezien de kilometerteller op 224.000 staat, ook wel overal mee ben geweest, heb ik niet meer zo’n veilig gevoel als ik er nu mee rond rijd. De tijd van afscheid nemen van mijn kleine, zwarte Clio is aangebroken en hij wordt vanaf zondag ingeruild voor een stoere, krachtige en zwarte Volvo V40 Cross Country.

Hopelijk heb ik met deze nieuwe aanwinst evenveel geluk, brengt deze me ook overal waar ik maar wil en kan ik hier ook op z’n minst er 12 jaar van genieten.

Je leven of een iPhone … een makkelijke keuze

Zelf ben ik niet echt een fan van de feestdagen Kerst en Oudejaarsavond. Koud, snel donker, teveel eten, teveel drinken en vooral al dat hartelijk gedoe is voor mij net een brug te ver. Het is zeker fijn samen met vrienden te tafelen, maar wil er geen speciaal event van maken. Gezelligheid is voor mij veel belangrijker dan het opgeklopte gevoel van de feestdagen.

Dit jaar werd ik uitgenodigd Kerst te gaan vieren op een boot. Dat is nu niet direct zo bijzonder, maar het was de boot van vrienden die binnenschippers zijn. Op zo’n boot had ik nog nooit geweest. Samen met 12 vrienden gingen we er een gezellig samenzijn van maken, in de kerstsfeer met de nodige cadeautjes, maar dat nam ik er graag bij. Zelf was ik vooral nieuwsgierig naar de boot en vond ik het dan ook een super idee dat op het laatste moment de locatie werd aangepast van een appartement naar een binnenschip.

Het was een ervaring, zelfs eentje die me het leven had kunnen kosten mocht ik niet omringd zijn geweest door de juiste mensen met de juiste reactiesnelheid.
Aangkomen aan de boot was ik als eerste uitgestapt en had ik mijn vriendin de wagen laten parkeren vlak naast de waterkant. Na een gezellig feestje wilden we om 3u ‘s ochtends naar huis vertrekken. Tja 40-ers hebben hun slaap nodig hé! We namen nog hartelijk afscheid van de overige feestgangers en stapten rustig naar de wagen. Mijn vriendin stapte in en ik zette de gekregen cadeautjes in de koffer. Nietsvermoedend stapte ik naar de passagierskant van de wagen…..helaas had ik na 2 stappen geen grond meer onder mijn rechtervoet en belandde ik zo’n 3m naar beneden het water in tussen wal en schip.

Mijn redding is geweest dat een vriend een sigaret aan het roken was op het dek en me had horen roepen tijdens mijn val. De nuchtere en snelle reactie van hem en alle anderen heeft er voor gezorgd dat ik snel het water uit was, me kon warmen in een warm bad en hier nu nog dit kan neerschrijven. De enige collateral damage was mijn iPhone. Het had veel triester kunnen zijn.

Een Kerst om niet snel te vergeten!

De koning werd …. Koninklijk

Na een lange zoektocht naar een nieuwe uitdaging, kwam deze zelfs letterlijk uit de lucht gevallen. Mijn netwerk heeft rare kronkels, maar ben er wel heel dankbaar om. Niks mainstream, meer out of the box.

Bij het lezen van een mail tussen 2 personaliteiten die ik zelfs niet persoonlijk ken, vond ik de open vacature en de persoon naar waar ze op zoek waren een perfecte match met mezelf. Graag had ik in Antwerpen gewerkt, maar na zo’n lange zoektocht mag je in een land dat een zakdoek groot is, niet te kieskeurig zijn. Het was Brussel waar ik werd uitgenodigd, en niet eender waar, maar echt hartje Brussel. Er bestaat volgens mij ook geen hoger instituut in dit land, ik werd namelijk verwacht op het Koninklijk Paleis te Brussel. Niet van de minste zou ik zeggen.

Gesprekken verliepen met een Generaal, een Diplomaat, in een huis waar ik geen kennis van had…..Het was zenuwslopend en zwetend dat ik mezelf daar voorstelde, maar het heeft opgebracht. Eindelijk was ik van die blauwe stempelkaart verlost, eindelijk kon ik opnieuw genieten van het leven. Dat doe ik dan ook nu terug met volle teugen sinds 6 oktober 2014.

Deze koning werd Koninklijk, een fijn gevoel, een ontzettend mooi en nieuw hoofdstuk is aangebroken. De perfecte uitdaging voor mij, alsof het ooit in de sterren was geschreven.

Kleine verrassingen – grote veranderingen

Ook Zaandam was een teleurstelling, het bedrijf vond na een maand van gesprekken en onderhandelingen het dan toch wat veel gevraagd van Vlaamse werknemers om 3 keer per week te pendelen tussen Antwerpen en Zaandam. Gevolg, de vacature werd ingetrokken. Een stevige uppercut later begon ik dan maar terug aan de slag der sollicitaties….tot een onverwacht telefoontje.

Nog voor alle heibel bij Alfacam nv was ik al eens op gesprek geweest bij een startend bedrijf op ‘t Eilandje. Een vriend van me had een videoproductiehuis opgericht en zocht een rechterhand. Toen was hij vooral zoekend naar een persoon met al meer ervaring in het monteren.

Enkele weken geleden belde hij me op om de kans te geven om voor hem te komen werken. Na 3 dagen was het beklonken. Ik zou eerst dagen meewerken en volgen om alles vlot over te nemen van het meisje dat ging vertrekken. Ik zeg meisje omdat jonge mensen net na school misschien wel goedkoop zijn, maar helaas ook onrustig. Al na 9 maanden had ze de beslissing genomen te vertrekken. Nee ik zou langer blijven, meewerken aan de groei ervan en daarnaast ook tonnen ervaring opdoen.

Frans was een beetje een probleem, dus werd ik op taalbad gestuurd naar Spa. Ceran was het plan en ik zou na 1 week mijn Frans flink opschroeven om dan op 19/05 te kunnen starten. Officieel dan toch. Oh en mijn Frans was zeker na deze stevige week verbeterd! Een dure aanrader.

Helaas wachtte er toen ik terug in Antwerpen kwam een koude douche. Een klant van het bedrijf had besloten een groot pakket activiteiten al zeker tot eind dit jaar stop te zetten. Conclusie of natuurlijk gevolg…..geen contract voor mij. Terug naar af!

I was close, but no cigar. Hoop dit ganzenbord snel te kunnen uitspelen.

Solliciteren – Een vak apart!

Stilaan zou ik me kunnen aanbieden met mijn diensten als prof- sollicitant. Tot eind 2011 had ik een vlekkeloos parcour afgelegd door van de ene job in de andere te rollen of gevraagd te worden, vanaf toen is solliciteren min of meer mijn nieuwe uitdaging geworden.

De jobs of functies werden omwille van welke reden ook stopgezet, waardoor ik aan deze zoektocht naar een geschikte uitdaging op de arbeidsmarkt mocht beginnen.

Gelukkig bestaat er zoiets als ‘Outplacement’. Ze hebben me daar ontzettend goed geholpen, ondersteund en blijven motiveren na de zoveelste afwijzing van een of ander hip bedrijf waarvan ik dacht voor hen de ideale kandidaat te zijn. Dan krijg je als anwoord op je motivatiebrief, waar toch wel wat tijd ingestoken was, doodleuk het weinig creatieve zinnetje ‘ U bent helaas niet weerhouden voor deze functie. Deze zin viel zo’n 50 keer in mijn mailbox, waardoor ik aan alles begon te twijfelen.

Ben ik te oud? Ben ik dan toch niet voldoende geschoold? Is het omdat ik uit de Antwerpen kom? Aan alles twijfelde ik.

Vandaag 17/3 om 14:30 heb ik een afspraak te Zaandam en hoop ik eindelijk de verlossende woorden te horen: ‘U bent aangenomen, welkom in ons team’.
Het eerste gesprek met de recruiter zo’n tweetal weken geleden verliep ontzettend vlot. Hopelijk wordt het een gelijkwaardig scenario vandaag, na mijn 3 uur durende reis naar Zaandam.

Vrienden, kennissen, ex-collega’s duimen voor me. Alvast wil ik hen hiervoor al bedanken, ze doen dit namelijk al enkele maanden. Nee ik ben momenteel niet het zonnetje in huis,maar hoop na dit gesprek dat het vanaf vandaag stilaan een zonovergoten zomer voor me wordt.

You win some, you lose some!!

Het fenomeen tijd, of het gebrek eraan kan bepalend zijn in je leven. Wat begon als een nieuwe uitdaging. Eentje waar ik me de volle 200% had achter gezet is uitgedraaid in een project dat niet kon verwezenlijkt worden.

Tijd of eerder het gebrek eraan heeft er voor gezorgd dat ik me erbij heb moeten neerleggen. Iets dat ik toch wel moeilijk kan verteren, maar wel kan begrijpen.

Scenario was geschreven, data voor opname en montage ingepland, locaties gekozen en ook achter de schermen had ik al voldoende materiaal verzamelend en de nodige links gelegd om het filmpje achteraf de aandacht te geven die het ongetwijfeld verdiende. Helaas werd tijd onze vijand. Dirk werd opgeroepen voor een andere project op zijn werk, waardoor het onze verbannen werd tot de koelkast.

Wie weet ooit, wie weet nooit….maar achter het idee blijf ik staan en als we ooit de kans krijgen wil ik het toch eens proberen.

You win some, you lose some en deze keer I lost!